سه شنبه بیست و ششم اسفند ۱۳۹۳
کمپین غر زدن ممنوع

تولد عید شما مبارک!

جناب نود و سه هم دارند می‌روند. اسبشان که یابو از کار درآمد و کلی مکافات برای ما درست کرد. آن‌‌قدر از رفتنش خوشحالم که امسال مثل یک کدبانوی وسواسی برایم مهم است حتا یک ملافه ؛ پتو یا لباس کثیف تا آخر سال باقی نماند. هرچند پروژه‌ی مبارزه با سال نود و سه را پسرکوچولویی بیست ماهه به طور کلی نابود کرده است و انگار نه انگار که خانه‌تکانی هم در خانه‌ی ما وجود داشته!

برای تعطیلات امسال برنامه‌ریزی نکرده‌ایم. یعنی اصلا دلمان نمی‌خواهد مقید شویم به انجام لیست کارهایی که شاید از عهده‌اش برنیاییم. تعطیلات را رها کرده‌ایم به امان خدا فقط برای این‌که قلابی بیندازیم و ببینیم چند ماهی نصیبمان می‌شود. فصل دوم و سوم چند سریال خوب را ذخیره کرده‌ایم برای این چهارده روز. من به بیست هزار کلمه و مهدی به خیلی بیشتر نوشتن فکر می کند. یعنی آیا می‌شود؟! خدا ...خدا ...خدا... کتاب شاگرد قصاب با ترجمه ی پیمان خاکسار هم خیلی وقت است چشمم را گرفته . همراه با ویژه‌نامه‌های مهرنامه و تجربه که جان می‌دهد برای آخر شب‌های بهاری که امیرحسین بخوابد و لم بدهم روی کاناپه و مزمزه‌شان کنم. اگر وقت کنم یکی دو تا رمان پلیسی هم دوست دارم بخوانم تا روحم تازه شود. بس که هلاک سریال‌ها و داستان‌های جنایی و پلیسی‌ام.کلاه قرمزی و ببعی و آقای همساده هم که روشنایی‌بخش خانه‌ی ما هستند. همین‌ دیگر. کمی دیدو بازدید و تهران‌گردی و خرید زیلینگ پیلینگ  هم چاشنی این روزهای ماست. البته تکلیف کل این برنامه‌ریزی برای بی‌برنامه بودن را سلطان بیست‌ماهه‌ی ما روشن می‌کند. به هرحال سرماخوردگی و اسهال ایشان می‌تواند ما را در کل چهارده روز به حال آماده‌باش درآورد....

همین دیگر! امسال سال گوسفند است. موجودی دوست داشتنی و ساده‌لوح که ولش کنید برای خودش تا آخر سال می‌چرد. پس مجبور نیستید به گوسفند بیچاره سیخ بزنید. در سال ۹۳ احساس می‌کردم برای رام کردن اسب سرکش استخدام شده‌ام! بیشتر هم در چاردیواری اداره با اسبی رم‌کرده روبه‌رو بودم و امیدوارم گوسفند امسال نژاد قوچ نباشد که وحشی از کار دربیاید. ولی من امیدوارم...

از شما هم می‌خواهم خودتان را برای شروع سالی پربار آزار ندهید. اصلا مجبور نیستید با عجله چمدان ببندید و مثل ردیف مورچه‌ها توی جاده صف بکشید که به شهرهای شمال و جنوب و شیراز و اصفهان و یزد برسید و همدیگر را هل بدهید برای خوردن اکبرجوجه و آتش دلچسب لب دریا . دو هزارتا رمان نخوانده هم جلوی رویتان نگذارید که بشود آینه‌ی دق و هیچ‌کدامشان را نخوانید. بخورید و بخوابید و اسراف و زیاده‌روی نکنید. مراقب رژیم غذایی‌تان باشید که افسردگی بعد از تعطیلات سراغتان نیاید.

لباس نو بخرید و خانه‌تان را تمیز و مرتب کنید و وسایل پذیرایی از مهمان هم داشته باشید و اگر پدر و مادرتان در قید حیاتند که بروید دستشان را ببوسید و اگر نیستند برایشان خیرات کنید .سفره‌ی هفت‌سین یادتان نرود. ماهی قرمز هم نخرید. زبان‌بسته‌ها هم آلوده هستند و هم سکته می‌کنند از ترس  تنگ‌های کوچک. بچه‌هارا فراموش نکنید و اسکناسی مچاله نشود کار راه‌انداز شما! بسته‌های کوچک قشنگ تهیه کنید. مثل دفترچه‌های خوشگل؛ عروسک؛ گلدان؛ شکلات؛ کتاب و خیلی چیزهای دیگر و هر وقت بچه‌ای را دیدید که لباس نو تنش کرده؛ خوشحالش کنید. باور کنید این‌ها با روشنفکر بودن هیچ منافاتی ندارد.قرار نیست کنج اتاق تاریکی بخزیم و از همه‌چیز متنفر باشیم و هیچ تغییری در روند زندگی نداشته باشیم و آن‌وقت لعنت بفرستیم به گوسفند بیچاره‌ای که جای اسب را گرفته. خب تکان بخورید دیگر... بهار آمده ناسلامتی.

بیایید در آستانه‌ی سال جدید؛ کمپین « غرزدن ممنوع» راه بیندازیم. فارغ از مشکلات زندگی؛ نتیجه‌ی مذاکرات؛ گرانی و تورم و خاک بر سر ممیزی و این دولت هم که کاری نتوانست بکند و زبانم لال احمدی نژاد خیلی بهتر بود! برای شروع کاری که دوستش داریم اولین قدم را برداریم. می‌تواند این کار دوست داشتنی نوشتن باشد یا دیدار با دوستان قدیمی یا ازدواج یا کسب و کار یا ادامه تحصیل یا سفر یا عوض کردن خانه یا خرید ماشین یا حتا رفتن به گالری و کنسرت و این چیزها... همه‌ی این‌کارها خوب و مفیدند و خیلی بهتر از افسرده بودن و غرزدن هستند. خلاصه بیایید این کمپین را مدیریت کنیم تا زمانی که گوسفند هم وحشی بشود و یک روز ببینیم پتو و دست نوشته‌هایمان را جویده است. آن‌وقت کمپین را رها کرده و در افق محو می‌‌شویم.

سال خوبی را برایتان آٰرزو می‌کنم. لبتان پرخنده و دلتان شاد. الهی چهارده روز پرخاطره و آرام پیش رویتان باشد.

 

دوشنبه بیستم بهمن ۱۳۹۳
برای مریم ها

بوی بنفشه‌های عجول

مشهد بودم چند ساعت... چند ساعت بسیار طلایی. به لطف و دعوت کیارنگ علایی مهمان عکس‌نوشت‌هایی بودم که داوری‌شان در عین سادگی خیلی سخت به نظر می‌رسید. ما پنج نفر بودیم. کنار هم نشسته بودیم و روایت و داستان‌های عکس‌نوشتی می‌خواندیم و سرنوشتشان را برای بالا رفتن یا پایین آمدن تعیین می‌کردیم. مثل خیلی‌وقت‌ها که بارها و بارها این‌کار را کرده بودم. ولی برای اولین‌بار بود که مهمانی از شهر دیگر در شهر خودم بودم. اتفاقی غریب و بعید و در عین‌حال عجیب و شیرین. فکر نمی‌کردم کسی دنبالم بیاید. خودم خواسته بودم. ولی زیاد هم تعجب نکردم که کیارنگ علایی از دور برایم دست تکان داد. آن‌وقت فهمیدم که واقعا مهمانم!

ساعت‌های داستانی را همیشه دوست دارم. حتا اگر خسته باشم. حتا اگر دلم برای پسرکم تنگ شده باشد. حتا اگر دلم هوای مهدی را کرده باشد. حتا اگر نتوانسته باشم به مادر و پدرم سر بزنم. حتا اگر بدانم نرگس و عاطفه و محبوبه و سحر و زهرا و مهسایش و خانم ایلچی و مسابقه‌ی دلنشینش و مهدیس و زینب و احسان و ناهید و جناب سرهنگ و چند نفر دیگر در چند قدمی ام بوده‌اند و هیچ‌کدامشان را ندیده‌ام.

اما مشهد بوی عجیبی دارد. حس خوبی دارد. حالم را خوب می‌کند وقتی به در و دیوارش نگاه می‌کنم. انگار دوست ندارم برایم خاطره شود. نفس عمیق که می‌کشیدم بوی مادرم مشامم را پر می‌کرد. بوی پدرم... برادرم و مرجان و بچه‌ها که از ماشین پیاده شدند و به طرفم دویدند تا لحظه‌های آخر سفر؛ همدیگر را بغل کنیم ؛ احساس کردم که داوری بهترین شغل دنیاست. علی خدایی که از شیرینی پادرازی و خریدهایش می‌گفت؛ توی دلم آرزو می‌کردم با خوش‌ترین حال ممکن شیرینی‌ها را با قهوه یا چای بخورد و لذت ببرد.حتا به نظرم جاماندن گوشی پیمان هوشمندزاده هم لابد حکمتی داشت که من برگردم به همان خیابان و از پله‌هایی دوباره بالا بروم که چند ساعت قبل در پاگردش عکس یادگاری گرفته بودیم و تنهای تنها گل‌های بنفشه‌ی باغچه‌ای در ذهنم بماند که سه چهار ساعت ما را از پشت پنجره دیده بودند...

بعد توی هواپیما فرصت کردم تا به خودم فکر کنم و دلم پرکشید برای زود رسیدن و زیرپایم رشته‌های نور متحرک بود پر از ماشین و چشمک خانه‌های روشن و باورم نمی‌شد که این‌همه زندگی در شهر زیر پایم جاری‌ست و من دارم برمی‌گردم به جریان زندگی که به آن متعلقم...فارغ از هویت شهر و دلبستگی‌هایی که جا گذاشته‌ام.

اتوبوس قرمز بزرگ هم کارساز نبود. امیرحسین اولش خندید و بعد به بهانه‌ای کوچک مدت‌ها زار زد و هق‌هق کرد. مهدی ساکت بود و خسته و من به مادرانگی‌ام فکر می‌کردم که چه‌قدر مهم است برایم و در عین‌حال بوی مشهد هنوز مشامم را پر کرده بود و تصویر آن بنفشه‌های عجول باغچه.امیرحسین آرام شیر می‌خورد و من در تاریک‌روشن اتاق؛ کنار گوشش گفتم که بعضی سفرها پیش می‌آید و حتا اگر کنارش نباشم خیلی خیلی دوستش دارم و او باید آرام باشد و مهربان و کام خودش را تلخ نکند با بی‌تابی و گریه. حتما پسرکم حرف‌هایم را فهمیده بود که لبخند زد و با موهایم بازی کرد و خوابید و من تا صبح به بحران هویت مادر بودن و مریم بودن فکر می‌کردم و فهمیدم که حواسم باید به مریم باشد که اگر حذف شود مادر خوبی نخواهم بود. مهدی می‌گفت خانه خالی بوده و من خوشحالم که مریم‌؛ خانه را پر می‌کند و نبودنش حتا نصف روز آن‌قدر پررنگ است که پدر و پسری را بحران‌زده کند. انگار مریم‌ها باید مثل بنفشه‌ها عجول باشند...زود گل کنند و زود خودی نشان دهند و مقاوم باشند به یخ و برف و سرما...

 

 

 

سه شنبه چهاردهم بهمن ۱۳۹۳
جشن کتاب‌ها

گزارش یک حلزون بی‌چشم!

دیشب رونمایی چهار کتاب نشر چشمه بود. حسین سناپور و مهدی درباره‌ی کتاب‌ها صحبت کردند. مراسم در شعبه‌ی دوم فروشگاه چشمه برگزار شد. کتاب‌فروشی بزرگ و پر و پیمانی که در پاساژ کوروش انگار اتفاقی عجیب است. قبل از شروع مراسم هرگوشه‌ی کتابفروشی با مهدی چیزی را کشف کردیم و یاد حرف دوستم افتادم که گاهی آدم باید به چشمش فرصت بدهد تا لذت ببرد از رنگ‌ها و زیبایی‌ها. آن‌قدر کتاب و عروسک و دفترچه‌های رنگی و مدادرنگی و شمع و مجسمه و کیف‌های گل‌گلی دیدم که حظ کردم. دیروز صبح خوبی در اداره نداشتم. یعنی این‌روزها کلا صبح‌های خوبی در اداره ندارم. احساس می‌کنم جای من وسط این‌همه صدای بلند و منگنه و پوشه و جدول و آمار و برنامه‌های متوسط نیست. زیپ دهانم را کشیده‌ام این‌روزها. گاهی که صدای بلند و بدون ملاحظه‌ی همکارانم آزارم می‌دهد؛ گوشی می‌گذارم توی گوشم و پناه می‌برم به صفحه‌ی مونیتور. دیگر یادم رفته است که اسم اینجا کانون پرورش فکری است. بیشتر شبیه سازمان آب یا تامین اجتماعی به نظر می‌رسد. بس‌که همه دنبال ترقی و حقوق و مزایا و خالی کردن زیرپای بقیه هستند. بس‌که خلاقیت آدم‌ها احمقانه‌ترین موضوع ممکن است و انواع و اقسام نقشه‌ها برای تخریب بقیه شده است ملاک زرنگی و حماقت....من با این حساب یک حلزون هستم که شاخک‌هایش را گم کرده و حالا بدون چشم و کند و بی‌هدف دارد راهی را طی می‌کند که نمی‌داند به کجا می‌رسد....

خلاصه این‌که در چنین وضعیتی؛ از پشت یک میز اداری کج و کوله افتاده بودم وسط کتاب و رونمایی و شیرینی و نسکافه به مناسبت شادی چهار نویسنده. بچه‌های نویسنده یکی یکی از راه می‌رسیدند. بهرنگ کیاییان نگران برنامه بود. یاد خودم افتادم و روزهایی که برنامه‌های بزرگ کانونی و داستانی داشتم و هی به در نگاه می‌کردم که چند نفر می‌آیند و همیشه سالن پر می‌شد و همیشه آبرومند بود و همیشه شب دوش می‌گرفتم و راحت می‌خوابیدم و هیچ‌وقت تا آخر برنامه خیالم راحت نبود. گفتگوی خوب و دلچسبی درباره‌ی زندگی مزخرف کارمندی با سینا دادخواه داشتم و به گمانم هر دونفرمان آمادگی کامل داشتیم که به خودمان نارنجک ببندیم و یک روز صبح برویم اداره و  بعد از حمله‌ی انتحاری‌مان  تصمیم داشتیم که شاد و خرم برویم پیاده‌روی و داستان بنویسیم. آن‌طرف‌تر هم مهدی با جمعی از بچه‌هایی که این‌روزها کتاب‌هایشان خوب درخشیده است؛ داشت درباره‌ی نویسندگانی که رزمی‌کار هستند حرف می‌زد و تصمیماتی مشابه حمله‌ی انتحاری ما طراحی می‌کرد. خلاصه همه مشغول بودیم و همین‌طور که به شیرینی‌هایمان گاز می‌زدیم و نسکافه‌هایمان را با حرص می‌خوردیم برای فرهاد بابایی و گلبرگ رنجبر و احمد ابوالفتحی و مینا معینی که مراسم رونمایی کتاب‌هایشان بود دست زدیم و به حرف‌های خوب حسین سناپور و مهدی گوش دادیم و به محض تمام شدن برنامه من و مهدی رفتیم توی فروشگاه اسباب‌بازی عظیمی که دیوار به دیوار فروشگاه چشمه است و به این نتیجه رسیدیم که فقط دو بار در سال حلال است که امیرحسین را بیاوریم اینجا چون کمرمان می شکند بیشتر از این. بعد زنگ زدم به پرستار بچه که در چه حال است. گفت هی می‌رود به در ورودی می‌کوبد و مامان و بابا را صدا می‌زند. من هم که کلا متخصص خلق صحنه‌های تراژیک هستم...اشک توی چشمم حلقه زد و دیگر نفهمیدیم که چه‌طور در کمترین زمان ممکن به خانه برگردیم و تا صبح هی غلت زدم و هی صورت پسرکم را بوسیدم و کنار گوشش گفتم که: مامان جون ببخشید که تنهات گذاشتم و دلم خواست که مثل یک حلزون بی‌چشم هر روز عصر توی خانه‌ام بی‌هدف بچرخم و کار مهمم این باشد که امیرحسین را بگیرم که دستش را توی پریز نکند و دکمه‌های ماشین لباسشویی را فشار ندهد و گاز را روشن نکند و با دسته کلید توی صفحه‌ی تلویزیون نکوبد...

و این بود گزارش من از مراسم رونمایی نشر چشمه....

یکشنبه دوازدهم بهمن ۱۳۹۳
۱۸+

مجبور نیستید این مطلب را بخوانید

داشتم آخرین پست هانیه را می خواندم. هانیه آن‌قدر لطیف و مهربان و هنرمند و دوست‌داشتنی است که دلم نمی‌خواهد اینجوری به مردن فکر کند. یادداشتش را که خواندم یاد تابستان امسال افتادم و آن روز عجیب که فقط یک‌بار در زندگی تجربه‌اش کرده‌ام و امیدوارم هیچ‌وقت سراغم نیاید:

مهدی برای شرکت در مراسم ختم پدر آقای قوچانی صبح رفت گیلان و قرار شد شب برگردد. خاله‌ام از مشهد آمده بود و آن‌روز خانه‌ام ماند تا همدیگر را ببینیم و یک‌دل سیر از خاطراتمان بگوییم و یاد مامان کنیم و  او قربان صدقه‌ی امیرحسین برود که چهاردست و پا می‌رفت و خودش را شیرین می‌کرد برای خاله. ناهارمان را خوردیم و چرتی زدیم و عصر داشتم چای دم می‌‌کردم که صدای ضجه‌ها و فریادهایی را از پنجره‌ی پشتی خانه شنیدیم. صدا مربوط به فریادهای همسایه‌های آپارتمان پشتی بود که حیاطشان مشرف به ساختمان ما بود. چند زن و مرد مسن داشتند گریه می‌کردند. زن میانسالی جیغ می‌زد که: آخه این چه کاری بود؟ تو آبروی من بودی...آبروی منو بردی... حس خانم مارپلی‌ام بدجوری گل کرده بود. اصلا سر در نمی‌آوردم که قضیه چه می‌تواند باشد؟ که دیدم پیرمردی با پشت خمیده ؛ عصایش را کناری گذاشت و رفت طرف ملافه‌ای سفید و همان جا دراز کشید.تازه آن‌جا بود که توجهم به جسدی که رویش را با ملافه‌ای سفید پوشانده بودند جلب شد. اصلا نمی‌توانستم باور کنم که با فاصله‌ای اینقدر نزدیک؛ دختر یا پسری جوان خودش را از پشت‌بام پرت کرده است. پنجره را بستم و گوشه‌ای نشستم. اما صداها قطع نمی‌شد. پلیس می‌آمد و می‌رفت. روز تعطیل بود و همه‌ی کارها انگار با تاخیر انجام می‌شد. از لابه‌لای جیغ‌ها و صداها فهمیدم دختری جوان؛ از پشت‌بام خانه‌ی پدربزرگ خودش را پرت کرده پایین. لابد همان پیرمردی که کنار جسد خوابیده بود و مدام فریاد می‌زد که: آخه چرا توی خونه‌ی من؟ چرا چیزی به من نگفتی؟ خوب شد علی آقا؟ چرا این‌همه اذیتش کردی؟

صداها گیجم کرده بود. سایه‌ی سنگین مرگ را آن‌قدر نزدیک ندیده بودم. حتا موقع زایمان که رفتم تا لب بام مرگ و برگشتم باز هم این‌همه دنیا خاکستری نبود. صداها تا ساعت ده شب ادامه داشت. گروه گروه می‌آمدند و می‌رفتند و من اصلا دلم نمی‌خواست جای علی‌آقایی باشم که همه داشتند فحشش می‌دادند و به گمانم برادر دختر مرده هم دو سه بار تصمیم گرفت سر از تنش جدا کند و  اطرافیان نگذاشتند.

خاله‌ام بسیار زن محکم و صبوری است. پرده را کشیده بود ولی انگار که بی‌تاب باشد چند وقت یک‌بار که آدم جدیدی فریاد می‌زد پنجره را باز می‌کرد. به خاله‌ام گفتم کاش می‌توانستم برایشان گل گاوزبان ببرم. فقط دلم می‌خواست آرام بشوند. دلم می‌خواست بغلشان کنم و روی جسد سرد دختر گل بگذارم. دلم می‌خواست بهشان احترام بگذارم تا فکر نکنند بی‌آبرو شده‌اند. ساعت ده بود که یکدفعه صداها خوابید و چراغ‌های پرنوری توی حیاط روشن شد. دلم می‌خواست کسی بیاید و جسد را ببرد تا پدربزرگ آرام بگیرد. پنجره را باز کردم و چیزی که فقط در فیلم‌های جنایی دیده بودم شوکه‌ام کرد. دو زن با ماسک و دستکش داشتند از جسد عکس می‌گرفتد. دختری زیبا و جوان با موهای بلند و پریشان وسط حیاط افتاده بود و اجازه می‌داد که از بازوی سفید و زخمی‌اش عکس بگیرند. زن‌های خونسرد پزشک قانونی کارشان را با دقت انجام می‌دادند. اما ناگهان متوجه شدم که چه‌قدر سکوت حیاط دلپذیر است. انگار دختر از شر صداهای مزاحم دنیا راحت شده بود. انگار زن‌های خونسرد را دوست داشت. خودش را سپرده بود به آرامش مرگ... زیر لب گفتم: حق داشت بمیرد. خدا حتما او را می‌بخشد. خاله‌ام پنجره را بست. کار ما با پنجره تمام شده بود. کار مرگ با حیاط تمام شده بود. کار دختر با دنیا تمام شده بود. دلم برایش نمی‌سوخت. پرستار امیرحسین روز قبل گفته بود که مدام صدای گریه‌ای از پنجره‌ی پشتی می‌آمد. صدای زنی جوان که بی‌تابی می‌کرد و می‌گفت: دیگه خسته شدم...دیگه تحمل ندارم...فردا و فرداهای آن‌روز و هر وقت اسم مرگ را می‌شنوم به دختر خانه‌ی پشتی فکر می‌کنم که مرگ را در آغوش گرفت و مرگ با آرامش او را با خودش برد. دلم می‌خواست این‌ها را به پدربزرگش بگویم. هرچند مطمئنم که پیرمرد فرتوتی که کف حیاط خوابیده بود به همین زودی‌ها دختر زیبا را بغل خواهد کرد.

هیچ وقت از هیچ‌کس؛ از هیچ فضول محله‌ای نپرسیدم که ماجرای دختر چه بود.... ماجرای مرگ دختر زیبا هرچه بود به خودش ربط داشت و زندگی خودش. اولین باران پاییز که بارید احساس کردم رد دختر از کف حیاط پاک شد. خوشحال شدم برای پدربزرگ که هیچ لکه‌ی خونی دیگر اذیتش نمی‌کرد.

هانیه جان! مرگ آرام است و عمیق اما... دنیا هم می‌تواند جای امنی برای آرام گرفتن باشد. مبل خانه‌ات را هیچ‌وقت فراموش نکن عزیزم. گاهی که موسیقی قشنگی می‌شنوم یا از چیزی لذت می‌برم به خودم می‌گویم دختر زیبای مرده تا ابد از همه‌ی این‌ها محروم ماند.مرگ مال مادر من بود که وقتی امیرحسین را دید خندید و گفت: آخرین  آرزویم هم برآورده شد و مرگ به او مجال نداد تا زجر تزریق روزانه‌ی انسولین را مدام احساس کند. مرگ مال پدر من بود که به او فرصت نداد تا رنج گرفتگی عروق را سال‌ها تحمل کند و مفهوم جمله‌ی معروفش  خدشه‌دار شود: مثل عقاب زندگی کردم دوست دارم مثل عقاب بمیرم... بگذار مرگ به روش خودش دور دنیا بچرخد. مرگ به فکرهای ما کاری ندارد. بال‌های آرامش را پهن می‌کند و همان‌جا فرود می‌آید که صدایش می‌کنند....دختر زیبا بهتر بود کمد خانه‌ی پدربزرگ را برای پنهان شدن انتخاب می‌کرد. جای آرام گرفتن او بغل مادرش بود یا پدر یا پدربزرگ یا پسری جوان و عاشق. حالا او هیچ بوی خوش؛ هیچ باران؛ هیچ نغمه‌ای جادویی و هیچ لحظه‌ی فوق‌العاده‌ای را درک نخواهد کرد. حیف او که دنیا را از زیبایی‌اش محروم کرد.

سه شنبه سی ام دی ۱۳۹۳
براي رواني ها

يك لنگه دمپايي آبي

بعضي‌ها به صورت مادرزاد كثافتند. يعني وقتي به دنيا آمده‌اند به جاي  اين‌كه مثل بچه گربه گريه كنند، زر زده‌اند و مادرشان هم به‌جاي اين‌كه بغلشان كند و ببوسدشان و آرام بزند پشتشان تا آروغ كوچولويي بزنند، دمپايي برداشته و زده توي دهانشان و بابايشان هم به جاي اين‌كه افتخار كند كه پدر شده، زده زير گريه در خلوتش كه اين چه فاضلابي بود كه نوش جان كردم؟ خلاصه همين مي‌شود كه عده‌اي يكهو مي‌پرند وسط دنيا و به طور كلي هيچ هدفي غير از عقده تركاني و آزار بقيه ندارند.

دختر همسايه‌اي داشتيم كه سه چهار ساله بود و براي همه چيز پز مي‌داد و دوست داشت بقيه را بچزاند. حتا براي موقعيت‌هاي منفي هم پز مي‌داد. مثلا مي‌آمد قر مي‌داد جلوي ما و مي‌گفت: بله هم كه...رفتيم خونه‌ي عمه‌ام نبودن !!! دلت بسوزه. آن‌وقت‌ دل ما چندتا بچه كه از همه جا بي‌خبر بوديم حسابي مي‌سوخت. اين بچه تا بزرگ شد بقيه را چزاند و  اصلا هم موفق نشد. يك دختر سرتق پرحرف بار آمد كه سه تا دمپايي هم براي ساكت كردنش كافي نبود.

القصه....عده‌اي اين‌طوري به دنيا مي‌آيند و همين‌طوري زندگي مي‌كنند و با هدف عالي چزاندن بقيه هم مي‌ميرند. نمي‌دانم چه لذتي دارد؟ لابد آزار روحي بقيه لذت دارد ديگر. اين‌كه سعي مي‌كنند كلا از صفحه ي روزگار محوت كنند. حالا ربطي هم ممكن است به موقعيت تو نداشته باشند. ولي همين‌كه محوت كنند برايشان يك موفقيت بسيار بسيار حياتي است.

راه حل پيشنهادي من براي مقابله با چنين افرادي، چه در محيط خانواده، چه در محل كار ، چه در خيابان و داروخانه و فروشگاه و چه در زمان اجراي كنسرت خواننده‌اي كه محبوبتان است و چه هرجاي ديگري، فقط اين  است كه از روي چهره اين افراد را شناسايي كنيد. معمولا رذالت روي صورتشان هم اثر گذاشته و اغلب چشم‌هاي بدجنسي دارند. با دهان گشادشان زيادي لبخند مي‌زنند و يا كلا عبوس و نفرت‌انگيزند. وقتي شناسايي شدند، يك لنگه دمپايي آبي پلاستيكي سايز چهل و دو را كه هميشه توي كيفتان داريد، آرام پشت سرتان مخفي كنيد و به محض اين‌كه عمليات تخريب اين افراد شروع شد در يك حركت برق‌آسا بزنيد توي دهانشان آن‌قدر كه دندان‌هايشان بريزد و خون بالا بياورند. اين‌كار را تا جايي ادامه دهيد كه مچ دستتان درد بگيرد يا يكي بيايد دمپايي را از دستتان چنگ بزند. بعد خيلي آرام مثل قيصر صحنه را ترك كنيد. خواهيد ديد كه ديگر هيچ‌وقت كسي براي تخليه‌ي عقده‌هاي رواني‌اش اطراف شما نمي‌پلكد....