خودتان را لوس نکنید...عاشقانه بنویسید!

نمی دانم چرا هر وقت صحبت " عشق" و " داستان" می شود، بلافاصله یک ابرویمان بالا می رود و نیشخندی می نشیند روی لبمان. اگر هنوز روشنفکر نشده باشیم  کمی در نفی دانیل استیل و ر. اعتمادی و فهیمه رحیمی داد سخن می دهیم و اگر داستان کوتاه سیاه بنویسیم و در قصه هایمان مثل موسیقی  امروز فاتحه هیکل معشوق را بخوانیم ، رو ترش می کنیم و حالمان به هم می خورد از هرچه داستان است. فرقی هم نمی کند مذکر یا مونث باشیم. به هرحال در سالهای اخیر ، " عشق" به عنوان فاکتوری غیر قابل اعتنا و چه بسا مخرب در ادبیات داستانی به گوشه کنار قلم نویسندگان خزیده است و اگر جرات کند در داستانی دوباره متولد شود ، بلافاصله کوچک و کوچک و کوچکتر می شود و هیچ وقت حتی در نقد و بررسی یک اثر هم به عنوان محور کلیدی  انتخاب نمی شود.

این درست است که دغدغه های اجتماعی ، فلسفی یا روانشناسی این روزها آنقدر پررنگ اند که دیگر " عشق " بی نوا نمی تواند قد علم کند در تار و پود داستان هایمان،  اما رنگ و بوی خوبی دارد وقتی کمی هم ظاهر می شود لا به لای ذهن روشنفکرها... نه؟

خیلی ها ممکن است هزار و یک داستان را مثال بزنند برای اینکه ثابت کنند هنوز هم عشق رویکرد اصلی قصه هاست. اما باور کنید این واقعیت امروز قصه نویسی ما نیست. نگاهی هم اگر به عشق می اندازیم ، کنارش هزار و یک تحلیل می نشانیم یا می زنیم نابودش می کنیم آخر قصه تا مبادا انگ " ادبیات عامه پسند" به گوشه قبایمان بچسبد.

تا اینجا که معلوم است ... یک عده مخالفند یک عده موافق. اما از حالا به بعد در چند خط آینده پای همه دوستان داستان نویس ، متاسفانه گیر است .

حکایت قلب تیرخورده و غمگین بودن و پشت پنجره رفتن و فال حافظ و درددل های خیلی سوزناک و پی در پی با دوستان صمیمی که معمولا عقلشان یا اندازه ماست و شاید هم کمتر! درد کس ندان خود بدان همه جهانیان بوده ، هست و خواهد بود.  اگر هم کسی الان بگوید : نه! من از وقتی به دنیا آمده ام به جای زر زر نوزادی ، منطقی بوده ام و همیشه با دلیل و برهان عقاید خویش را .... ما را رنگ نکنید دوست عزیز!!

به هرحال عشق عزیز سوار بر شتری است که پشت در خانه همه می خوابد ( بگذارید شتر همان مرگ باشد و عشق سوار بر آن).